რეჟისორი ქეთი დოლიძე იუბილარია. ამბობს, რომ თავს ძალზედ ენერგიულად გრძნობს. რომ 75 წლის ასაკში, შინაგანი განწყობით, ისევ 35 წლის არის.
ქეთი დოლიძე: – ამ ასაკში თავს ვგრძნობ, როგორც 35 წლის. ცხოვრებისეული გამოცდილება მომემატა, თორემ შეგრძნებები, სიყვარულის უნარი – იგივე შემრჩა. ხომ არიან, ცხოვრებისგან რომ იღლებიან, მე – არა. რაღაც არანორმალური ენერგიის მოზღვავებას ვგრძნობ.
სიამოვნებით, სასწრაფოდ დავდგამდი ახალ სპექტაკლს. რაც მთავარია, გადავიღებდი ახალ ფილმს.
– და რა თემატიკის იქნებოდა ამ ასაკის და ასეთი ენერგიის მოზღვავების სარჩულის მქონე თქვენი ფილმიც და სპექტაკლიც?
– ფილმის სცენარი, პრაქტიულად, მზად არის. ეს არის სცენარი 1993 წლის თეთრი მანდილის მატარებელზე, როდესაც 2 ათასი ქალი წავედით ფრონტის ხაზისკენ. ამ თემას დიდი ხანია ვეპარებოდი. თუმცა მზად არ ვიყავი. მინდოდა დისტანცია ყოფილიყო ამ მოვლენასა და ჩემს შორის, მაგრამ უკვე ეტყობა, მოვიდა ის დრო, რომ ამისთვის მზად ვარ.
სპექტაკლზე წინასწარ თქმა არ მინდა. ცრუმორწმუნე ვარ და ჯერ ვერაფერს ვიტყვი.
მე არ მჯერა პანდემიის დროს რაიმეს შექმნის. პანდემიის დროს ადამიანს არ აქვს ის განწყობა, რომ შემოქმედებითად დაიტვირთოს. შინაგანად რთულია ამის ატანა. დათრგუნულია საზოგადოება. ნურავინ იტყვის, რომ პანდემიის ჩაკეტილობის დროს რამის გაკეთება შეუძლია და რა კარგია, რომ ამის შესაძლებლობა მიეცა. ეს ტყუილია.
დე ნირო და დელონი
ქეთი დოლიძე, კარიერის მანძილზე, უამრავ დიდ ცნობილ სახეს შეხვედრია. მათ შორის, ორ მეგა ვარსკვლავს და ორივეს თბილისში; 80-იანი წლების ბოლოს 44 წლის რობერტ დე ნიროს და ხუთი წლის წინ 80 წლის ალენ დელონს.
აი, როგორ იხსენებს მსოფლიოს ვარსკვლავებს იუბილარი.
ქეთი დოლიძე: – პაატა ბურჭულაძემ გამიკეთა საჩუქარი და მე და ალენ დელონი ერთ მაგიდასთან ვისხედით. არაჩვეულებრივი ადამიანის შთაბეჭდილება დატოვა. თბილი, უშუალო და ყოველგვარ “ვარსკვლავობანას თამაშს” მოკლებული.
პირველ რიგში, ასპროცენტიანი მამაკაცია. ბრწყინვალე მსახიობი იყო ყველა ეტაპზე, თუმცა არასდროს აკლდა მამაკაცური თვისებები. მეტიჩარა არ ყოფილა. არც ვარსკვლავური სენით ყოფილა დაავადებული. ეს მსახიობებს ნამდვილად ახასიათებთ. ალენს არ ჰქონია.
ამბობდნენ, ალენს მაფიასთანაც ჰქონდა კავშირიო. კაცი იყო და კაცად დარჩა. საოცრად მომხიბლელი ადამიანია.
რაც შეეხება დე ნიროს, ის ჩვენთან, კინომსახიობთა თეატრში მოიყვანეს და მე ვუთარგმნიდი სპექტაკლს “წუთისოფელი ასეა.” ძალიან კარგი სპექტაკლი იყო, მაგრამ დიდი და ტრაგიკული შეცდომა იყო ის, რომ დე ნიროს მიშა თუმანიშვილის შედევრი – “დონ ჟუანი” არ აჩვენეს. რატომ აჩვენეს ფოლკლორი, რომელსაც ვერც ვუთარგმნიდი და ვერც გაიგებდა, არ ვიცი. აღიქვა, როგორც ეტიუდების ნაკრები. ეს თქვენი სავარჯიშოებიაო, იკითხა.
მაშინ ბატონ მიშას შევედავე, როგორ შეიძლებოდა თქვენი შედევრის ნაცლად ამ სპექტაკლის ჩვენება-მეთქი?! სულ სხვა შთაბეჭდილებით წავიდოდა.
დე ნიროსთან შეცდომა კიდევ დაუშვეს. ფილმ “ცოფიანი ხარის” შემდეგ როლისთვის აკრეფილი ზედმეტი კილოგრამების დაკლება სურდა. ამას ცდილობდა ორი წელი. ჩვენთან კიდე ერთი სუფრიდან მეორეზე გადაჰყავდათ.
უცებ მეკითხება, ერთი პატარა შეკითხვა მაქვს, ყველასთან მერიდება ამაზე საუბარი და საქართველოში საჭმელზე უარის თქმა სერიოზულად შეუძლებელიაო? ასე მითხრეს, თუ არ გასინჯავთ, ეს ჩვენი შეურაცხყოფააო. არა, რას ბრძანებთ, თუ გნებავთ მიირთვით, თუ არა, ნუ მიირთმევთ-მეთქი.
ჩვენს თეატრში სტუმრობა მოეწონა, წასვლა არ უნდოდა. ამ დროს, არიქა, შეგვიჩნდნენ ორგანიზატორები, ფუნიკულიორზე გაშლილია სუფრა, გამოუშვით, გველოდებიანო. მოეშვით, კაცს არ უნდა ჭამა-მეთქი, ვსაყვედურობდი. დე ნიროს უარის თქმა ერიდებოდა.
მერე წაიყვანეს ქუთაისში. მანქანა 200 კილომეტრის სიჩქარით მიქროდა, რაც უცხოელებისთვის სრულიად წარმოუდგენელია. გული გაუსკდა, თურმე დე ნიროს. მისი შვილები მის წინ მიმავალ მაქანაში ისხდნენ. შიშისგან გადარეულმა სანამ არ იყვირა, გამიჩერეთ, ჩემს შვილებთან მინდა ჩაჯდომაო, ასე სისწრაფით მიაქროლებდნენ.
არ ვიცი, რატომ ჩაატარეს ასეთი პროვინციული რამ, სამაგიეროდ, მივიღეთ ის, რომ საკმაოდ არაასასიამოვნო რამ დაწერა ამ ვიზიტზე. იუმორში აღწერა ჩვენი ასეთი დახვედრა.
“არაფერსაც არ ვნანობ”
რეჟისორი ამბობს, რომ ყველა ნაბიჯი მისთვის ცხოვრებისეული გამოცდილების მომტანი იყო და ამიტომაც დღეს არაფერს ნანობს. თუმცა აღიარებს, რომ ასეთი მიმნდობი არ უნდა ყოფილიყო.
ქეთი: – ყველა შეცდომა ჩემი შეცდომაა, ყველა ნაბიჯი – ჩემია. რატომ უნდა ვინანო? ერთი ეგ იყო, რომ ყველას მიმართ ზედმეტად მიმნდობი ვიყავი. არასდროს მეგონა, რომ უახლოესი ადამიანები მიღალატებდნენ. როგორი ფორმითაც წამოვედი მე თეატრიდან, ეს უახლოესი ადამიანების ღალატი გამოვიდა. რა ქნეს ჩემს შემდეგ? ვერც ვერაფერი! ბოლო წლებში გაგიგიათ რამე დიდი მოვლენა თუმანიშვილის თეატრში? არ გაგიგიათ.
ქართული თეატრი დახურული სფეროა, არასდროს ახლოს არავის არ უშვებდა და მხოლოდ თავის თავში იხარშება, რაც არ შეიძლება. ვერც ერთ ფაქტს ვერ დამისახელებთ, რომ რომელიმე თეატრში უცხოელი რეჟისორი მოეწვიოთ.
ჯერჯერობით, ერთადერთი რეჟისორი ვარ (ბათუმის თეატრში სხვა შემთხვევაა, პოლონეთის და ბათუმის თეატრების რეჟისორების გამოცვლა-გამოცვლა ხდება), რომელსაც მსოფლიოში აღიარებული უდიდესი რეჟისორები ჩამომყავდა. ამით ბევრი რამ შევძინე, პირადად ჩემს მსახიობებს.
