ეკა კვალიაშვილი იუბილარია. მომღერალი 56 წლის გახდა. ამბობს, რომ უამრავი მილოცვა მიიღო და უზომოდ ბედნიერია.
ეკა კვალიაშვილი: – ასაკის მატებას სიბერედ საერთოდ არ აღვიქვამ. ეს არის გამოცდილების მატება. ასაკი უნდა მოგვემატოს, უნდა დავბერდეთ და ვიბედნიეროთ. ასაკის მატება რომ არ უხარიათ, ეს “სვეტსკაობა” არ მესმის და რა გავაკეთო?
შინაგანი განწყობით ზუსტად ისე ვგრძნობ თავს, როგორც 25 წლის შესრულებისას ვგრძნობდი. ეტყობა, ეს გარდატეხის ასაკია, როდესაც “დიდურ” ცხოვრებაში შევდივართ და დიდხანს გაგვყვება ამ ასაკის განწყობა.
“პრაიმამბებთან” ჰყვება, რომ არატრადიციული ფსიქოლოგიითაა გატაცებული და რეალობას წარმოსახვით იქმნის. ამით კი თავს ბედნიერად გრძნობს.
ეკა: – რასაც გაეხსნები, ის შემოვა შენს ცხოვრებაში. სიბერეზე იფიქრებ, მოვა, ჯანმრთელობას მოუხმობ – ასეც იქნები. ადამიანი თუ დაჯღანულია და სულ ცუდზე ფიქრობს, აუცილებლად ის ცუდი ექნება ცხოვრებაში. რაზეც ვფიქრობთ კონცენტრირებულად, ის მოგვეცემა.
ბოლო დროს კარგ ცხოვრებაზე და ნათელ მომავალზე ვფიქრობ.უკვე იქ ვგრძნობ კიდეც თავს. თითქოს უკვე ასრულებულია და იქ ვარ. ზუსტად ვიცი, რომ ასეც იქნება.
ადამიანი კარგი განწყობის გენერატორი უნდა იყოს. პოზიტივზე უნდა იყოს მომართული.
უნდა იყო მადლიერი. ვიღაც იტყვის, რა მადლიერი უნდა ვიყო, სამუშაო და ფული არ მაქვსო. მეც მიჭირს. საკუთარი სახლი არ მაქვს, ვცხოვრობ დაქირავებულ, მოცუცქნულ ბინაში, რადგან ბევრს ვერ ვიხდი. რაც შეეხება ჯანმრთელობას – დიახაც, ჯანმრთელი ვარ! ყველას რაღაც აწუხებს. წუწუნით, რა, გამოჯანმრთელდები? თუ იტყვი, რომ კარგად ხარ, უფრო გამოჯანმრთელდები. მე მადლიერი ვარ. აი, ასე ვცხოვრობ და ამიტომ ვარ ბედნიერი.
ჩვენს რეალობას ჩვენი წარმოსახვა ქმნის. მე არატრადიციული ფსიქოლოგია კარგად ვიცი. რასაც ვლაპარაკობ, იმაში დარწმუნებული ვარ.
არსებობს დროის ხაზები. ადამიანს შეუძლია კონკრეტული დროის ხაზში წარმოიდგინოს თავი. წარმოსახვა არის აბსოლუტურად მატერიალური. ჩემთვის ლამაზ ბუნებაში ყოფნის წარმოდგენა ძალიან სასიამოვნოა. მე ამ დროის ხაზებში ვცხოვრობ. სხვადასხვა სიტუაციას წარმოვიდგენ. იქ ყველაფერი კარგად არის, ეს ჯანდაბა გავლილია. ყველაფერი დალაგებულია და კარგად ვართ.
ერთ მაგალითს მოვიყვან.
კაცი ჩადის მეტროში და მიჩაქჩაქებს. დილაა. ვაგონში ჭყლეტვა. ეს კაცი ფიქრობს: – ფუ, რა სუნი ასდის ამ ხალხს. რა ცუდი ცხოვრება მაქვს. საშინელი ცოლის გვერდით ვიღვიძებ. სამსახურში საზიზღარი უფროსი მყავს, არ მსიამოვნებს მისვლა. რა დაბალი ხელფასი მაქვს…
ამ კაცს უკან უდგას მფარველი და აღმასრულებელი ანგელოზი. დგას და ამ კაცის ფიქრებს იწერს. ეს კაცი მეტროს გაჩერებაზე ჩადის. ანგელოზი გაკვირვებულია: ეს ყველაფერი ხომ აქვს და ვერ გავიგე, კიდევ ინატრაო? და ისევ იგივე რამ გამოუგზავნა.
აი, ასეა და ჩვენ მერე ვწუწუნებთ, აუ, ერთი და იგივე ცუდი რატომ ხდება ჩვენს ცხოვრებაშიო? იმიტომ, რომ ჩვენ ვფიქრობთ ერთსა და იმავე ნეგატიურზე…
– ეკა, მონატრებული მსმენელისთვის სად იმღერებდით?
– დავდგებოდი დიიიდ მინდორზე დამონტაჟებულ სცენაზე, სულ უფასოდ გავავსებდი იქაურობას და ჩემი ქართველებისთვის ვიმღერებდი. ოღონდ მართლა გეუბნებით. ასეთი შინაგანი განწყობა მაქვს. დიდი სიამოვნებით ვიმღერებდი “კარნეგი ჰოლში”. ასევე ჩვენს “ბლექსიარენაზე”, ორკესტრთან ერთად დიდ ცოცხალ კონცერტს ჩავატარებდი…
