კოტე მათითაშვილმა ჟურნალ “თბილისელებთან” მისი ცხოვრების გარდამტეხ მომენტზე ისაუბრა.
კოტე მათითაშვილი: ყველა ადამიანს აქვს ცხოვრებაში გარდამტეხი პერიოდი. მე 45 წლის ასაკში მომცა ღმერთმა საშუალება, მივმხვდარიყავი, სად ვარ, რა ხდება და რატომ ვარ ამქვეყნად. ჩემი თავი ვიპოვე იქ, სადაც უნდა მეპოვა. ახალი რეალობა გარკვეული ეტაპების გავლის შემდეგ დავინახე.
– კონკრეტულად რა ცვლილებებზე გვაქვს საუბარი?
– ძველი ცხოვრება დავივიწყე. აქამდე მოვიხმარდი ალკოჰოლს და მეგონა, რომ ყველაფერი კარგად იყო. როცა მივხვდი, რომ ეს უნდა დამთავრებულიყო, დამთავრდა. გამოვფხიზლდი, გავიღვიძე და ახალი და ბედნიერი რეალობა დავინახე.
– გიცნობენ, როგორც თქვენს სფეროში წარმატებულ ადამიანს, წლებია, ყურადღების ცენტრში ხართ და ცოტა რთულად წარმოსადგენია, რომ ალკოჰოლთან დაკავშირებული პრობლემა გქონდათ.
– ალკოჰოლს განსაკუთრებულად დიდი დოზით არ მოვიხმარდი, არც მიჯაჭვული ვყოფილვარ მასზე. უბრალოდ, მივხვდი, რომ ადამიანმა ტოტალურად ფხიზლად უნდა იცხოვრო. თრობა და დესტრუქციული ქმედებები არც აქამდე მახასიათებდა, მაგრამ ახლა მივხვდი, რომ ნებისმიერ საშუალებაზე დამოკიდებულება მარაზმია, რეალობა ისეთი უნდა მიიღო, როგორიცაა. ორი გზა არსებობს: პირველი – არდალევა, ესაა გზა ჯოჯოხეთიდან გასაქცევად. მეორე – ფხიზელი ცხოვრება, ესაა სამოთხისკენ გზა, რომელიც მე ავირჩიე. ფილოსოფიურად ნუ მიუდგებით ამ თემას, მარტივად განვიხილოთ, ფხიზლად ცხოვრება გაცილებით ლამაზია. უბრალოდ, უნდა იგრძნო, რომ დროა, დაიწყო ცხოვრება არსებულ რეალობაში და არა მისტიკურში. ალკოჰოლის მოხმარება, მოწევა, კაიფი – ეს მისტიკაა. რეალობის დანახვა არაა მარტივი, მაგრამ ყველაზე გემრიელია. როდესაც ადამიანი გააზრებულ ცხოვრებას იწყებ, გარშემო ავტომატურად ყველაფერი დადებითისკენ იცვლება.
– სარწმუნოებასთან დამოკიდებულება შეგეცვალათ?
– ადრე სკეპტიკურად ვუყურებდი რელიგიას, ღმერთს, მაგრამ ისეთი რაღაცები მოხდა ჩემს ცხოვრებაში, რამაც ტოტალურად შემაცვლევინა აზროვნება. ვიგრძენი, რომ ამ სამყაროსა და ღმერთის განუყოფელი ნაწილი ვარ. ამ დროს ადამიანის ინდივიდუალური განცდები და ემოციებია მნიშვნელოვანი, რომელსაც ცხოვრება გჩუქნის. მე ღმერთმა მაჩუქა ემოცია, რომლის განცდის შედეგადაც შინაგანი ტრანსფორმაცია მივიღე. ამიტომაც ვფიქრობ, უნდა მივყვე იმ გზას, რომელიც ღმერთს ნებავს. როგორი იქნება ეს გზა, გამოჩნდება, თუმცა, მე ასე თავს კომფორტულად ვგრძნობ.
– პრაქტიკულ საქმიანობაზე რაღაც დროით უარი თქვით, თქვენც, როგორც ყველას, ბევრი ფინანსური პასუხისმგებლობა გაქვთ და ბევრმა შესაძლოა, ვერ მისცეს თავს ამის უფლება.
– მე დღეს მაქვს ძალიან დიდი ვალი, არ მაქვს სამსახური, არ მაქვს შემოსავალი, პატარა დანაზოგზე ვარ დამოკიდებული, მაგრამ ახლა ეს არ მადარდებს. დღეს ვაკეთებ იმას, რაც შემიძლია, დღეს გავაკეთო. ახლა რომ დავიწყო ფიქრი და გადაწყვეტილებების მიღება, თუ როგორ გამოვიდე ამ მდგომარეობიდან, აბსურდი იქნება. მოდი, დღეს გავაკეთებ იმას, რაც შემიძლია, ვემსახურები ადამიანებს ისე, როგორც შემიძლია და გავაკეთებ იმ საქმეს, რაც რეალურია ხვალისთვის. დანარჩენს ღმერთი მიხედავს.
