15 მარტიდან სპორტდარბაზები გაიხსნა. ვარჯიშსმოწყურებულმა საზოგადოებამ საყვარელ ადგილს მიაშურა, ადგილს, რომელიც, როგორც თვითონ ამბობენ, დამოკიდებულებას იწვევს, უმისობა კი – დეპრესიას.
მსახიობები – კახა გოგიძე და ქეთი ხუციშვილი წლებია სპორტდარბაზების სტუმრები არიან. “პრაიმამბების” მკითხველს, ლუნა და სულიკო, თავის ემოციებს უზიარებენ და ხსნიან, რა სჭირდათ, როდესაც ვერ ვარჯიშობდნენ.
ქეთი ხუციშვილი: – ექვსი წელია სპორტდარბაზში დავდივარ. კვირაში ოთხჯერ-ხუთჯერ.
ეს პერიოდი სახლში კი ვვარჯიშობდი, მაგრამ სპორტდარბაზში ვარჯიში, სულ სხვაა. რომ ვერ ვვარჯიშობდი, თითქოს თავდაჯერება მაკლდა. ისე ვერ ვიყავი, როგორც ჩვეულებრივ ვარ ხოლმე.
ჩემი სპორტდარბაზი გუშინ გაიხსნა და მე დღეს “მივაჭერი”. რამდენიმეთვიანი პაუზის შემდეგ, დახამებული ვეცი და ორი საათი ვივარჯიშე. ასე მგონია, მსოფლიოში ყველაზე ლამაზი მე ვარ! ისეთ ენერგიაზე მოვედი, რომ სპორტდარბაზის შემდეგ პირდაპირ გადაღებაზე წავედი.
კახა გოგიძე: – ვარჯიშის გარეშე ძალიან დეპრესიულად ვიყავი. მესამე დღეა, რაც სპორტდარბაზში განვაახლე სიარული და უნდა გითხრათ, რომ პირველ დღეს, იქ მოსულმა ადამიანებმა, ყველამ ერთხმად აღიარეს, რომ იყვნენ დეპრესიაში, შფოთსა და უიმედობაში.
მე აქტიური ადამიანი ვარ. სახლშიც ვვარჯიშობ, ვმუშაობ და დეპრესიის დრო არ მქონდა. ჩვენს ქვეყანაში საამისოდ ვინ მოგაწყენს. თუმცა პასიური პერიოდი მქონდა.
არ მინდა უვიცი ექსპერტივით გამომივიდეს, მაგრამ მე რაც გამიგია, არსად სპორტდარბაზი და თეატრი არ დაკეტილა. წამყვან ქვეყნებში, სადაც ადამიანი უფრო მეტად ფასობს, ვიდრე ბიტკოინი, იციან, რომ ადამიანები სპორტდარბაზზე დამოკიდებულები არიან და ამიტომ არ უხურავენ დარბაზებს. როგორც ალკოჰოლი და სიგარეტი იწვევს დამოკიდებულებას, ასევეა სპორტდარბაზი, ოღონდ იმ დიდი განსხვავებით, რომ ის კი არ კლავს, პირიქით, აჯანსაღებს სხეულს.
ვვარჯიშმა უკვე ისე ჩამრთო, ისე ავკრიფე, რომ ჩემი ფილმის გადაღებები დავგეგმე. ახლა მივხვდი, რომ თურმე ცუდად ვიყავი.
კიდევ რომ დაიკეტოს სპორტდარბაზები, ალბათ, კანცელარიის წინ, განტელს ჩავირტყავ და ისე მოვიკლავ თავს…
