ასმათ ტყაბლაძე ცნობილი ქართველი მსახიობია, რომელმაც წლების წინ საკუთარი ბიზნესიც წამოიწყო.
დუშეთიდან ჩამოსული გოგონა თეატრალურ უნივერსიტეტში ერთადერთი სტიპენდიანტი სტუდენტი გახლდათ, რომელსაც თბილისში ბინის დასაქირავებელი ფულიც კი არ ჰქონდა, ამიტომ დედაქალაქში ყოველდღე მშობლიური რაიონიდან უწევდა სიარული.
– ჩემი სტუდენტობის დროს იყო მომენტი, როცა ბინას ვერ ვქირაობდი, დუშეთიდან მოვდიოდი დილით და საღამოს ისევ სახლში ვბრუნდებოდი. მთელი დღე მშიერი ვიყავი, საჭმელი არ მქონდა ნაჭამი, მაგრამ სიტყვასაც კი არ ვამბობდი ამაზე. საღამოს რომ სახლში დავბრუნდებოდი, მაშინ ვჭამდი.
– გარდა პროფესიისა და ბიზნესისა, რა საქმეები შეგითავსებიათ?
– ინსტიტუტში სწავლის პარალელურად რეპეტიტორობას ვეღარ ვახერხებდი, რადგან ძალიან დაკავებული ვიყავი. მაშინ დავიწყე ქსოვა. შესვენების დროს ვქსოვდი ხოლმე და ვაბარებდი. ეს ჩემთვის შემოსავლის წყარო გახდა. იმავდროულად, სტიპენდიანტიც გავხდი. ინსტიტუტში მაშინ ერთადერთი სტიპენდია იყო – ლენინის და მე მქონდა. საუკეთესო სტუდენტი გახლდით – ამას თამამად ვამბობ. თან, კარგი ჩაცმა მიყვარდა და საკუთარი თავისთვისაც ვკერავდი და ვქსოვდი. ნიჭსაც დიდი მნიშვნელობა აქვს, უნიჭო ნამდვილად არ ვარ და თუ უნდა, შემედაოს ვინმე. საერთოდ, მჯერა, რომ გამორიცხულია, ადამიანს რამის კეთების უნარი არ ჰქონდეს. რომ გამჭირვებოდა, ბოლოს და ბოლოს, დამლაგებლად წავიდოდი. ამის ნამდვილად არ შემრცხვებოდა. არ წავიდნენ ექიმები თუ პედაგოგები, აქ რომ კუდი ყავარზე ჰქონდათ გადებული და არ მუშაობენ დამლაგებლად?! ეს სირცხვილი არაა, შრომა არსად არაა სირცხვილი. თუმცა, მე მირჩევნია, ჩემს ქვეყანაში ვიშრომო, ვიდრე სხვაგან. თორემ მსოფლიო მაქვს მოვლილი და ყველგან შემეძლო დარჩენა. თანაც, როდის, 1977 წელს ვიყავი პირველად საფრანგეთში, 1972-ში – გერმანიაში, მაგრამ არსად მიფიქრია დარჩენაზე. იმიტომ, რომ ჩემი ქვეყანა მიყვარს. შეიძლება, ყველას არ გამოსდის საქართველოში საქმის აწყობა, მაგრამ მთლად არაფერი რომ არ შეუძლიათ, ეს არ მესმის. მზარეულობა – არა, სახლის დალაგება – არა, ქსოვა და კერვა – არა? ჩემი სახლის სადარბაზოს ძალიან სიმპათიური ქალი ალაგებს. სულ სამ სადარბაზოს ალაგებს და თვეში 1 500 ლარამდე გამოიმუშავებს. მშიერი არაა და ქუჩაში ხელგაშლილი არ დგას. ისეთი ახალგაზრდა გოგო გამომიშვერს ხოლმე ხელს ქუჩაში დახმარების სათხოვნელად… ერთს ვუთხარი კიდეც, წამოდი ჩემს სახლში, დაალაგე და ფულს გამოიმუშავებ-მეთქი. არაო. მათხოვრობა ურჩევნია. ახალგაზრდა, ჯან-ღონით სავსე ქალზე მაქვს საუბარი.
