თამ­რი­კო ჭო­ხო­ნე­ლი­ძე ჟურ­ნალ “თბი­ლი­სე­ლე­ბის“ ახალ ნო­მერ­ში თა­ვი­სი პი­რა­დი ცხოვ­რე­ბის შე­სა­ხებ დას­მულ შე­კი­თხვებს პა­სუ­ხობს. რო­გორ მო­ა­ხერ­ხა გია რო­ი­ნიშ­ვილ­თან კვლავ ურ­თი­ერ­თო­ბის აღ­დგე­ნა, ამა­ზე მომ­ღე­რა­ლი საკ­მა­ოდ ვრცლად სა­უბ­რობს.

“მე მი­წას­თან არა­ფე­რი გა­მის­წო­რე­ბია. ჩემი შვი­ლე­ბი მა­მი­სად­მი დიდი სიყ­ვა­რუ­ლით იზ­რდე­ბოდ­ნენ. ვცდი­ლობ­დი, მათ აგუ­რის გა­მოც­ლა არ ეგ­რძნოთ. ჩვენი ოჯა­ხის დან­გრე­ვა ბევ­რის­თვის იყო ძა­ლი­ან მტკივ­ნე­უ­ლი. არის ოჯა­ხე­ბი, რომ­ლე­ბიც ინ­გრე­ვა, მაგ­რამ ამის გამო გული არა­ვის სტკი­ვა. პი­რი­ქით, ერ­თგვა­რი შვე­ბა­ცაა, ოჯა­ხის წევ­რე­ბის­თვი­საც და გარ­შე­მო მყო­ფე­ბის­თვი­საც. ჩვენ ეს არ გვქო­ნია და რო­გორც ჩანს, ძა­ფე­ბი ბო­ლომ­დე არ გა­წყვე­ტი­ლა, ამი­ტო­მაც მო­ვა­ხერ­ხეთ ხელ­მე­ო­რედ აშე­ნე­ბა. ყვე­ლას მინ­და ვუ­თხრა: თუ ფიქ­რო­ბენ, რომ მათი ოჯა­ხის გა­დარ­ჩე­ნა შე­საძ­ლე­ბე­ლია, ხელს ნუ ჩა­იქ­ნე­ვენ. თუმ­ცა, იყ­ვნენ ისე­თე­ბიც, ვი­საც თა­ვის დრო­ზე გა­უ­ხარ­დათ ჩვე­ნი ოჯა­ხის დან­გრე­ვა. ასე­თე­ბი დღე­საც ცდი­ლო­ბენ, ქი­ლი­კით რა­ღაც თქვან ჩვენ­ზე. მათ გა­სა­გო­ნად მინ­და ვთქვა, თუკი ასე­თი ბედ­ნი­ე­რი ხართ იმით, რომ ოჯა­ხი ინ­გრე­ვა, ნუთუ სხვა საქ­მე არ გაქვთ? სხვი­სი ცუ­დად ყოფ­ნით რო­გორ უნდა გა­ი­ხა­რო და კარ­გად მყო­ფის ბედ­ნი­ე­რე­ბის ჩაშ­ხა­მე­ბას რა­ტომ უნდა ეცა­დო?!.

მაგ­რამ ცხოვ­რე­ბა­ში უკვე აღა­რა­ფე­რი მაკ­ვირ­ვებს. სა­ინ­ტე­რე­სო ის არის, რომ ჩემ­ში ამით არა­ფე­რი შეც­ვლი­ლა. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ჩვენ ერთ ჭერ­ქვეშ არ ვცხოვ­რობ­დით, გი­ა­ზე ზრუნ­ვა არას­დროს შე­მი­წყვე­ტია. პა­რა­ლე­ლუ­რად, იმა­ვეს აკე­თებ­და გიაც. ასე რომ, ვერ ვი­ტყვით, რომ სულ თა­ვი­დან და­ვი­წყეთ ყვე­ლა­ფე­რი. ზოგ­ჯერ სრუ­ლი­ად შემ­თხვე­ვით ვი­გებ­დი ხოლ­მე, რო­გორ ზრუ­ნავ­და ჩემ­ზე. ბო­ლომ­დე ვერც მე დავ­კარ­გე და ვერც გიამ დამ­კარ­გა მე, ამი­ტომ ჩვე­ნი ოჯა­ხი ბო­ლომ­დე არ დაშ­ლი­ლა და სა­ბო­ლო­ოდ, ისევ გამ­თლი­ან­და“.

წყა­რო: “თბი­ლი­სე­ლე­ბი”