ფოლკლორისტი ეთერ თათარაიძე “პრაიმამბებთან” ბავშვობისდროინდელ შობას იხსენებს, როგორ აღვიძებდა 7 იანვრის დილას დედის მოხვეული ხინკლის გამაბრუებელი სურნელი.
ეთერ თათარაიძე: – შობის დილას ხინკლის სურნელზე ვიღვიძებდით. დედა ჩუმად აკეთებდა ამ რიტუალს. და რომ წამოვხტებოდით, ქვაბში ჩაყრილ ხინკალს გვახვედრებდა. ენთო სანთელი, მაგიდაზე იყო გულებიანი ფერადი კანფეტები და ბევრი ბატი-ბუტი, ხის თასით. თოვლის, ღრმა სიბერის სიმბოლოდ, ალბათ. დედა შობას დიდ თასს დახალავდა. და ძველით ახალ წელს, დილით, ჩემი ძმები ბატი-ბუტით სულ შემოფანტავდნენ მთელ სახლს.
აუცილებლად გვქონდა თაფლი და ჩურჩხელა. ზამთარში ბარში ვცხოვრობდით, თუშეთიდან ალვანში ჩამოვდიოდით.
ხინკალი, ძირითადად, ცხვრის გვქონდა. თუმცა შერეულსაც ამზადებდა დედა. მამა დეკეულს დაკლავდა და დაამარინადებდნენ. მერე ზამთარში ვიყენებდით კერძებში. წყალში დაალბობდნენ და როგორც ახალი დაკლული ხორცი, ისე იყო. მერე ხანჯლით დაკაფავდნენ და დედა შერეულ ხინკალსაც აკეთებდა.
თუშური ცხვრის ხინკალი საგანგებოა. სრულიად სხვა არომატი აქვს. მე ვერ ვჭამ ვერავის ცხვარს, გარდა თუშურისა.
ხინკლის გულსართს ურევდა წყალთქონდარას, წიწაკას, მარილს. ხახვს ხორცსაკეპში ატარებდა, ან ძალიან წვრილად დაკაფავდა. წითელ წიწაკას თბილ წყალში ალბობდა და იმის წყალს ასხამდა გულსართს, მწარე რომ არ ყოფილიყო და წიწაკის არომატი რომ ჰქონოდა. ნიორს ცალკე დანაყავდა, ერბოს ან კარაქს გაადნობდა და მაგიდაზე დგამდა. ხინკალს რომ მოკბეჩდი, კოვზით უნდა ჩაგესხა ნიორი და ერბო.
ყველას გვიყვარდა დაფიცხებული ხინკალი. დიდ ტაფაზე წითლად შებრაწავდა. ვაიმე, ძალიან გემრიელი იყო.
მე სხვადასხვანაირი ხინკალი ვიცი. ფანტაზიებით ვამზადებ – ველურს, ტყიურს, შერეული გულებისას… ეთერო ხინკალს სუპივით აკეთებსო, ამბობენ. ადვილია ჩემთვის. ბავშვობიდან ვაკეთებ. კვირა არ იყო, რომ ერთხელ მაინც არ გვქონოდა ხინკალი. მასტერკლასი უნდა გავაკეთო-მეთქი, ვხუმრობ.
შობის დღეს სიმშვიდე და სილაღე უხდება. სიმშვიდე მოსულიყოს ქვეყანაზე, ვიყოთ ბედნიერები…
